20260307

5952 Convive au banquet de Mardochée

Ce n’est pas toujours, 
Mais lorsque je 
Glisse doucement 
Le long des côtes 
De tes montagnes 
Escarpées, 
Comme si j’étais 
Un surfeur 
D’argent, 
Je sens dans ma poitrine 
L’amalgame 
De sensations 
Que tu m’amènes 
A vivre, 
Quand j’inspire, 
D’une poitrine résolue, 
Le pollen immaculé 
De ton calme gémissant

Et dans ces 
Boules de feu 
Dans lesquelles je voyage, 
Enveloppé 
Par l’aura 
De tes mains 
Sur ma tête, 
Je vis une apocalypse 
D’avidité 
Qui me fait soupirer.

En réalité, 
Ce que je veux dire, 
C’est que je désire 
Avec anxiété 
Répéter encore, 
Comme convive 
Au banquet 
De Mardochée, 
De tes fruits 
Interdits 
A mon désir.

5951 Guest at Mordecai’s banquet

Not always, 
But when I 
Slide along 
The slopes of 
Your steep 
Mountains, 
As if I were 
A surfer 
Of silver, 
I feel in my chest 
The amalgam 
Of sensations 
You lead me 
To experience, 
When I breathe in, 
With a resolute chest, 
The pristine pollen of your 
Softly sighing calm.

And within these 
Balls of fire 
In which I travel, 
Wrapped in 
The aura 
Of your hands 
Upon my head, 
I live an apocalypse 
Of eagerness 
That makes me sigh.

Actually, 
What I want to say is 
That I long, 
With anxious desire, 
To repeat once more, 
Like a guest 
At Mordecai’s 
Banquet, 
The taste of your fruits 
Forbidden
To my desire.

5950 Gast beim Bankett Mordechais

Es ist nicht immer so.
Doch wenn ich
An den Küsten
Deiner steilen Berge
Hinabgleite,
Wie ein silberner 
Surfer,
Spüre ich 
In meiner Brust
Die Verschmelzung
Der Empfindungen,
Die du mich 
Erleben lässt,
Wenn ich mit 
Voller Lunge
Den makellosen Pollen
Deiner stöhnenden 
Ruhe einatme.

Und in diesen
Feuerkugeln,
In denen ich reise,
Eingehüllt
In die Aura 
Deiner Hände
Über meinem Kopf,
Erlebe ich eine Apokalypse
Der Begierde,
Die mich seufzen lässt.

In Wahrheit
Will ich sagen,
Dass ich mich sehne,
Voller Unruhe zurückzukehren,
Um es zu wiederholen,
Wie ein Gast
Beim Bankett
Mordechais,
Von deinen Früchten,
Die meinem Verlangen
Verboten sind.

5949 Yon komensal nan bankè Mòdekay la

Se pa toujou,
Men lè mwen
Glise dousman
Sou kòt
Mòn 
Apik ou yo,
Tankou si mwen te
Yon surfeur 
An ajan,
Mwen santi 
Nan pwatrin mwen
Melanj sansasyon
Ou fè mwen
Viv,
Lè mwen respire
Ak tout fòs poumon mwen
Polèn san tach
Nan kalm ou ki ap jemi.

E nan boul 
Dife sa yo
Mwen vwayaje ladan yo,
Vlope
Nan aura 
Men ou
Sou tèt mwen,
Mwen viv yon apokalips
De avidite
Ki fè m soupi.

An reyalite,
Sa mwen vle di se
Ke mwen anvi,
Ak gwo enkyetid, retounen
Repete ankò,
Tankou yon komensal
Nan bankè
Mòdekay la,
Fwi ou yo 
Entèdi 
Pou dezi mwen.

5948 Cmmensale al banchetto di Mardocheo

Non è sempre, 
Ma quando 
Scivolo  
Lungo le coste 
Delle tue ripide 
Montagne, 
Come se fossi 
Un surfista 
D’argento, 
Sento nel mio petto 
L’amalgama 
Di sensazioni 
Che mi induci 
A vivere, 
Quando inalo, 
Con il petto risoluto, 
Il polline immacolato 
Della tua calma gemebonda.

Ed in queste 
Sfere di fuoco 
Nelle quali viaggio, 
Avvolto 
Dall’aura 
Delle tue mani 
Sopra la mia testa, 
Vivo un’apocalisse 
Di avidità 
Che mi fa sospirare.

In realtà, 
Ciò che voglio dire è 
Che desidero 
Ardentemente tornare 
A ripetere, 
Come commensale 
Al banchetto 
Di Mardocheo, 
Dei tuoi frutti 
Proibiti 
Al mio desiderio.

5947 Comensal no banquete de Mardoqueu

Não é sempre, 
Mas quando eu 
Deslizo-me devagar 
Pelas costas 
Das suas íngremes 
Montanhas, 
Como se fosse 
Um surfista 
De prata, 
Sinto no meu peito 
A amálgama 
De sensações 
Que você me induze
A viver, 
Quando inspiro, 
Com o peito decidido, 
O pólen imaculado 
Da sua calma gemente.

E nestas 
Bolas de fogo 
Nas quais viajo, 
Envolto 
Pela aura 
Das suas mãos 
Sobre a minha cabeça, 
Vivo um apocalipse 
De avidez 
Que me faz suspirar.

Na verdade, 
O que quero dizer é 
Que anseio, 
Com desassossego, 
Voltar a repetir, 
Como comensal 
No banquete 
De Mardoqueu, 
Das suas frutas 
Vedadas 
Ao meu desejo.

5946 Comensal en el banquete de Mardoqueo

No es siempre, 
Pero cuando yo 
Me deslizo 
Por las costas 
De tus empinadas 
Montañas, 
Como si fuese 
Un surfeador 
De plata, 
Siento en mi pecho 
La amalgama
De sensaciones 
Que me induces 
A vivir, 
Cuando esnifo 
A pulmón resuelto 
Del polen impoluto 
De tu gimiente calma.

Y en estas 
Bolas de fuego 
En las que viajo 
Envuelto 
Por el aura 
De tus manos 
Sobre mi cabeza 
Vivo un apocalipsis 
De avidez 
Que me hace suspirar.

En realidad, 
Lo que quiero decir es, 
Que anhelo 
Con ansiedades volver 
A repetir, 
Como comensal 
En el banquete 
De Mardoqueo, 
De tus frutas 
Vedadas 
A mi deseo.

20250923

5945 Kiam ĝi okazos denove

Kiam ĝi okazos denove,
La sekreta eksplodo
De via Praeksplodo
La certa reveno
De via bumerango,

Kiam ĝi okazos denove
La eklipso kiun vi kaŭzas
En la maltrankvila orbito
De miaj pupiloj,
Kun la varmeta vertiĝo
De via sinlivero,

Mi, kaptita
En la senfina geografio
De viaj orakolaj femuroj,

Kie la tempo kliniĝas
Kaj la estonteco senvestiĝas,

Lasiĝos fali 
Vizaĝmalsupren,
Kiel rito, 
Kiu malsupreniras
En transfiguro
De la mia kruco 
Al la via karno.

5944 Quand cela se reproduira

Quand cela se reproduira,
L’explosion secrète
De ton Big Bang
Le retour assuré
De ton boomerang,

Quand cela se reproduira,
Cette éclipse que tu provoques
Dans l’orbite inquiète
De mes pupilles,
Avec le vertige tiède
De ton offrande,

Moi, prisonnier
De la géographie infinie
De tes cuisses oraculaires,

Où le temps se penche
Et l’avenir se dénude,

Je me laisserai tomber 
Face contre terre,
Comme dans un rite 
Qui descend
En transfiguration
De ma croix 
Vers ta chair.

5943 When it happens again

When it happens again,
The secret burst
Of your Big Bang
The sure return
Of your boomerang,

When it happens again
The eclipse you provokes
In the restless orbit
Of my pupils,
With the warm vertigo
Of your surrender,

I, trapped
In infinite geography
Of your oracular thighs,

Where time bends
And the future undresses,

I will let myself fall 
Headlong,
Like in a rite 
Descending
In transfiguration
From my cross 
Into your flesh.

5942 Lè sa a ta rive ankò

Lè sa a ta rive ankò,
Eksplozyon an kache
Big Bang ou an
Oswa retou sèten
Bimerang ou an,

Lè sa a ta rive ankò,
Eklips sa a ou pwovoke
Nan òbit enkyèt
Nan je mwen,
Ak vètij tibè
Lè ou te bay kò w,

Mwen, trape
Nan jewografi san fen
Nan kwis òrakil ou yo,

Kote tan an panche
E lavni dekale,

M ap kite tèt mwen tonbe
Sou vant mwen,
Tankou nan yon rit
Ki desann
Nan transfigirasyon
Soti nan kwa mwen
Vè vyann ou.

5941 Wenn es wieder geschieht

Wenn es wieder geschieht,
Die geheime Explosion
Deines weiteren Urknalls
Die sichere Rückkehr
Deines Bumerangs,

Wenn es wieder geschieht
Diese Finsternis, du hervorrufst
In der unruhigen Umlaufbahn
Meiner Pupillen,
Mit dem warmen Schwindel
Deiner Hingabe,

Ich, gefangen
In der unendlichen Geografie
Deiner orakelhaften Schenkel,

Wo sich die Zeit neigt
Und die Zukunft entkleidet,

Ich werde mich 
Vornüberfallen lassen,
Wie in einen Ritus, 
Der hinabsteigt
In Verklärung
Von meinem Kreuz 
Zu deinem Fleisch.

5940 Quando accadrà di nuovo

Quando accadrà di nuovo,
Lo scoppio segreto
Del tuo Big Bang
Il ritorno sicuro
Del tuo boomerang,

Quando accadrà di nuovo
Quell’eclissi che provochi
Nell’orbita inquieta
Delle mie pupille,
Con la vertigine tiepida
Della tua resa,

Io, intrappolato
Nella geografia infinita
Delle tue cosce oracolari,

Dove il tempo si inclina
E il futuro si spoglia,

Mi lascerò cadere 
A faccia in giù,
Come un rito 
Che discende
In trasfigurazione
Dalla mia croce 
Verso la tua carne.

20250915

5939 Quando acontecer de novo

Quando acontecer de novo,
A explosão secreta
Do seu bigue-bangue
O retorno certeiro
De seu bumerangue,

Quando acontecer de novo
Esse eclipse que provoca
Na órbita inquieta
Das minhas pupilas,
Com a vertigem morna
Da sua entrega,

Eu, preso
Na geografia infinita
Das suas coxas oraculares,

Onde o tempo se inclina
E o futuro se desnuda,

Vou me deixar cair 
De bruços,
Como num rito 
Que desce
Em transfiguração 
Desde minha cruz 
Para sua carne.

5938 Cuando vuelva a suceder

Cuando vuelva a suceder,
El estallido secreto 
De tu Big Bang,
El regreso certero 
De tu bumerán,

Cuando vuelva a suceder
Ese eclipse que provocas
En la órbita inquieta 
De mis pupilas,
Con el vértigo tibio 
De tu entrega,

Yo, atrapado 
En la geografía infinita
De tus muslos oraculares,

Donde el tiempo se inclina
Y el futuro se desnuda,

Me dejaré caer 
De bruces,
Como en un rito 
Que desciende
En transfiguración
Desde mi cruz 
Hacia tu carne.